Great Greek Big Blue

Δημιουργημένος το 1894 από τον Κωνσταντίνο Βολανάκη (1837-1907) , ο πίνακας “Η έξοδος του Άρεως”  αναφέρεται στην ηρωική έξοδο του ελληνικού πλοίου τον Απρίλιο του 1825 κατά τον αποκλεισμό του όρμου της Πύλου από το στόλο του Ιμπραήμ, ο οποίος επεδίωκε να καταλάβει τη Σφακτηρία (εκτίθεται στην Εθνική Πινακοθήκη-παράρτημα Ναυπλίου https://www.nationalgallery.gr/el/sulloges/collection/sulloges/i-exodos-tou-areos.html).

Το θρυλικό ελληνικό πλοίο παρουσιάζεται να εξέρχεται με θριαμβευτικό τρόπο μέσα από τα τουρκικά έχοντας φουσκωμένα τα πανιά του και με κυματίζουσα την ελληνική σημαία εν μέσω άσπρων καπνών, ενώ τα τουρκικά πλοία, με καθέτους τους άξονες, περιβάλλουν  πυκνά τον ελληνικό πάρωνα. 

Ο « ΆΡΗΣ» έγινε το θρυλικώτερο  πλοίο του Αγώνα. Ήταν πάρωνας υδραίικου τύπου, ναυπηγημένος στην Βενετία και ανήκε στον Αναστάσιο Τσαμαδό, ο οποίος τον είχε εξοπλίσει αρχικά με δύο και αργότερα με περισσότερα κανόνια για τις ανάγκες του Αγώνα. Πλοίο και πλοιοκτήτης συμμετείχαν σε πολλές θαλασσομαχίες και είχαν αποσπάσει το θαυμασμό των Ελλήνων ναυτικών.

Η έξοδος του πλοίου « Άρης» όμως από το Ναβαρίνο αποτελεί ένα από τα ηρωικότερα και πιο συγκινητικά περιστατικά του ναυτικού αγώνα κατά την ελληνική επανάσταση του 1821.

Ο Ιμπραήμ μετά την κατάληψη της Μεθώνης ήθελε να ξεκαθαρίσει τις εχθρικές εστίες του Παλαιοκάστρου, του Νεοκάστρου και της Σφακτηρίας, κάτι που θα του εξασφάλιζε την αδιαφιλονίκητη κατοχή της Μεσσηνίας που θα γινόταν η βάση του για την εξόρμησή του προς το κέντρο της Πελοποννήσου.

 Στη διάρκεια αυτών των κρίσιμων γεγονότων, ο Τσαμαδός αφήνοντας πλοίαρχο στον « Άρη» τον Νικ. Βότση, βρισκόταν στη Σφακτηρία ,ενώ το πλοίο του ήταν αραγμένο μέσα στον κόλπο του Ναβαρίνου . Σκοπός του Τσαμαδού ήταν να βοηθήσει στην οχύρωση της Σφακτηρίας για να αποτραπεί το πιθανό ενδεχόμενο μιας επιθετικής ενέργειας του  Ιμπραήμ.

Ο Ιμπραήμ πράγματι στις 26 Απριλίου 1825 εισέπλευσε στο Ναβαρίνο και επιτέθηκε κατά της Σφακτηρίας, την οποία υπεράσπιζαν 1000 αγωνιστές. Οι ώρες που ακολούθησαν ήταν δύσκολες για τους αγωνιστές του νησιού, αλλά και για τα 8 ελληνικά καράβια που βρίσκονταν στο λιμάνι, καθώς  διέτρεχαν τον κίνδυνο του αποκλεισμού.

Σκοτώθηκαν 350 και αιχμαλωτίσθηκαν 200. Κατά την επίθεση , ο Τσαμαδός σκοτώθηκε. Μεταξύ των νεκρών ήταν και ο υπουργός πολέμου Αναγνωσταράς, ο Ιταλός φιλέλληνας κόμης Σανταρόζα κ.α. Το τελευταίο καράβι που διέσπασε τον εχθρικό κλοιό ήταν ο «Άρης», που προσμένοντας τον πλοιοκτήτη του έμεινε μέσα στον κόλπο όταν πια αυτός είχε αρχίσει να γεμίζει από αιγυπτιακά πολεμικά. Και μόνο όταν η βάρκα μετέφερε το Μαυροκορδάτο και την είδηση της καταστροφής ο Βότσης έδωσε το παράγγελμα της εκκινήσεως. Ο Μαυροκορδάτος γλύτωσε την τελευταία στιγμή, επιβαίνοντας στον «Άρη», που διευθυνόμενο από τον πλοίαρχο Νικ. Βότση παρότι είχε κυκλωθεί, έσπασε τον κλοιό και πέρασε βαλλόμενος ανάμεσα από τα αιγυπτιακά, ανέτρεψε τις επιθέσεις τους και διάτρητος από τις σφαίρες ,χωρίς ιστούς και ιστία κατόρθωσε να διαφύγει και να φθάσει ερείπιο στην Ύδρα.

«Άλλο να το γλέπει ο άνθρωπος και άλλο να το λέγει» γράφει ο Μακρυγιάννης που παρακολούθησε από το Νεόκαστρο όλες τις φάσεις της μάχης.

Το πιο κρίσιμο σημείο ήταν η στιγμή που ένα μεγάλο αιγυπτιακό πλεύρισε τον  «Άρη» και οι Αιγύπτιοι ήσαν έτοιμοι να κάνουν «ρεσάλτο». Τότε ένας γέροντας Υδραίος ναύτης ύψωσε έναν φλεγόμενο δαυλό για να βάλει φωτιά σ΄ένα βαρέλι με μπαρούτη. Οι Αιγύπτιοι από φόβο μην ανατιναχθούν πισωγύρισαν στο πλοίο τους και το απομάκρυναν για να μη το τυλίξουν οι φλόγες.

 Έτσι ο «Άρης » σώθηκε  και έγραψε μια από τις ενδοξότερες ναυτικές μας σελίδες.

 Μετά την κατάληψη της Σφακτηρίας, επακολούθησε και η παράδοση των άλλων δύο φρουρίων, του Νεοκάστρου και του Παλαιοκάστρου. 

 Μετά την Επανάσταση ο  «Άρης» αγοράστηκε από την ελληνική κυβέρνηση, επισκευάστηκε και χρησιμοποιήθηκε ως εκπαιδευτικό σκάφος των ναυτικών σχολών. Το 1921 βυθίστηκε στον Σαρωνικό, για να αναπαυθεί ,μετά από σεμνή τελετή.

%d bloggers like this:
close-alt close collapse comment ellipsis expand gallery heart lock menu next pinned previous reply search share star